ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਖਿਆਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਂਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਨਵਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਸਾਗਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਯਵਨ ਅਤੇ ਕਾਂਬੋਜਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਹਨਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਛੀਣ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਂਬੋਜ, ਪਾਰਦ, ਕੋਣਿਸਰਪ, ਮਾਹਿਸ਼ਕ, ਦਰਵ, ਚੋਲ ਅਤੇ ਸਕੇਰਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸਨ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਛੀਣ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਕਪਿਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਵਾਏ ਚਾਰ ਦੇ ਜੋ ਬਚ ਗਏ। ਬਰਹਿਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਧਰਮਰਥ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੰਜਨਦ—ਇਹ ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਰੂਪ ਪੁੱਤਰ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਸਾਗਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਘੋੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਸਾਗਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਜਲਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਔਰਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏ। ਇੱਕ ਨੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਦੂਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏ।" ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਪੰਜਜਨ ਜਨਮੇ। ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੌਕੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਬੀਜ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਤਿਲ ਵਰਗਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੀਜ ਪੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਭਰੇ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਰ ਬੀਜ ਲਈ ਇੱਕ ਨਰਸ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮੇ, ਸਾਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੌਕੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਗਈ। ਪੰਜਜਨ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਪੰਜਜਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਜੋ ਖਟਵਾਂਗ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਹੀ ਜੀਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ। ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਹੋਇਆ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ 'ਭਾਗੀਰਥੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਗੀਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼੍ਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗ ਸੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਜਨਮੇ। ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਯੁਤਜਿਤ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਤੁਪਰਣ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਲ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੌਪੜੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਰਤਪਰਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਰਤਪਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਸੀ। ਸੁਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ ਸੀ। ਸੌਦਾਸਾ, ਜੋ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਰਵਕਰਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।