ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ?" ਸੋਮਾ ਨੇ ਲੰਮੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਾਵੇਂ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਮਾਤਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਕ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ।" ਸੋਮਾ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਪਿਆਰੇ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਹਰਾ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਜੇ ਸ਼ਿਵ, ਦਯਾਲੂ ਮਹਾਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ। ਉਥੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ; ਜੇ ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਚੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਛਾਵਾਂ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਮੈਨੂੰ ਦਯਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਚੁੱਕਾ—ਜਦੋਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਹੀ ਪੁਰਾਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇਹ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਅਯੋਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ। ਬਾਣ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਖਰਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਮਧੁਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਗਣਨਾਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਸੋਮਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅੱਧ-ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਹੋਵੇ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਗਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੀਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਖਰਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਤੇ ਅਪਰਾਜੇ ਹੋ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।" "ਤਪ ਕਰੋ, ਬੱਚੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਸੁਖ-ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ, ਇਕ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ; ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ। "ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੀ ਜੋਤ ਵੇਖੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ—" "ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਹਰ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇ।" ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਡਵਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਨੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਅਹੰਕਾਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਜਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਉਸ ਲਈ ਅਰਥਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੁਡੈਲ, ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਖਦੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!" ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਚੁਡੈਲ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੱਚਾ-bearing, ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਚੁਡੈਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ, "ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਆਖਦਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।" ਚੁਡੈਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ," ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਚੁਡੈਲ?" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਕ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਚੁਡੈਲ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵ ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ। ਇਸ ਲਈ, ਚੁਡੈਲ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।