ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਤਿਥੇਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਰਵੋਪਰਿ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਵਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਛੱਡ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀ, ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ—all—ਉਹ ਸਭ ਰੋ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪੰਛੀਆਂ, ਜਾਨਵਰ, ਰੁੱਖ—ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਦਧੀਚਿ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਪ੍ਰਤਿਥੇਈ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦਿਵੰਗਤ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹਨ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਨਾ ਦਧੀਚਿ, ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਥੇਈ—ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਹੁਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਦਧੀਚਿ-ਪ੍ਰਤਿਥੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ-ਪੁੱਤਰ ਹੈ।” ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਤੋਂ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਪਲਾ (ਬੱਚੇ) ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ, ਪੰਛੀ ਪੰਛੀ ਤੋਂ, ਪੌਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਦਧੀਚਿ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦਧੀਚਿ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਸੋਚ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਰੁੱਖ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੋਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ, ਹਿੰਮਤ, ਸੋਭਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ।” ਪਿੱਪਲਾਦ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਕਿਹੜੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ?” ਸੋਮ, ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਭੋਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੋਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਿੱਪਲਾਦ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਾਂ? ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਐਸਾ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਸੋਮ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਉਥੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਘੱਟ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇਗਾ। ਜੇ ਮਹਾਨ ਦਇਆਲੁ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਥੇ ਹੀ, ਸਵੈ-ਪ੍ਰਗਟ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” ਸੋਮ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੱਪਲਾਦ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਮੋਖ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਾਖੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਾਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ।” ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਲਾਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਹੀ ਪੁਰਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਸੀ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਜਖ਼ਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਅਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ: “ਜਿਸ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ, ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਾਣ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ੀਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਈ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਵਿਸ਼ਾਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਗਣਨਾਥ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੋਮ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਇਸ਼ਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਬੱਚਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ; ਸੋਮ ਵੀ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਰਧ-ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।” ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ (ਆਪੇ ਉਪਜੇ) ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੱਪਲਾਦ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।” ਪਿੱਪਲਾਦ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ; ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਉਸਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅਗਨੀ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।