ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਆਪਣੀ ਟਹਿਲ ’ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਪਤਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ?” ਤਦ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ—ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੇਹ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਦਾ ਚਿੱਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਨੇਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹਨ। ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੱਡਣੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮਨ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਵਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਰਭ ਵੱਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਤਿਥੀ ਦਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਐਸੇ ਅਨਾਥ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਯਗ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਜੋ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ਿ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਸਭ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਰੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਉਹ ਬਿਨਾਂ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਸਿੱਧ ਗਏ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਫਲ ਹਨ। “ਹੁਣ ਦਧੀਚੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਸਾਡੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ—ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਮਾਂ। ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਲਾਂਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦਧੀਚੀ-ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਅਮਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅਮਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਮਰਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਅਮਰਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਚੌਦਸ ਦੀ ਚੰਨ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ, ਪੰਛੀ ਪੰਛੀ ਤੋਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਿੰਨਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਪਲਿਆ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ-ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਫੇਰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਉਸਨੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਰ, ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਰੁੱਖ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ, ਹਿੰਮਤ, ਸੋਭਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੌਧਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿੱਥੇ, ਕਦ, ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਸ ਮੰਤਰ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ’ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ?” ਸੋਮਾ ਨੇ ਲੰਬੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਭੋਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਫੇਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਹਰ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ ਤੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਵਿਣੁ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾ। ਪੌਧੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਲੜਕੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ-ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।