ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਧੀਚਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਮਮਤਾ ਭਾਵ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਅਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰੋ।" ਦਧੀਚਿ, ਪਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਧੀਚਿ ਰਿਸ਼ੀ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾਈ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਨਾਡੀ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਅਪਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਜੀਵ ਸ਼ਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕੀ, ਵੱਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਰੰਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਓ।" ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਜਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਣਗੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚਿ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਫਾਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹੀ ਕੀਤਾ—ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੇਵਤਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਈਆਂ। ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਪਸ਼ਚਾਤ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੀਲਵਤੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਨਿੱਤ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲਿਆ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਫਲ-ਫੂਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਉਲਕਾ ਪਤਨ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੈਰਾਨ ਹੋਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?" ਤਦ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਏ ਸੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ خاطر, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵ ਸਚਮੁਚ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਯੋਗ ਸ਼ਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ embodied (ਸ਼ਰੀਰਧਾਰੀ) ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਵਸ਼੍ਯ ਤਿਆਗਣੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਰਤੀ ਭਰ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮਨ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਵਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਥੀ ਦਾ ਪੇਟ ਪਾੜਿਆ ਤੇ ਬੱਚਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਸਭ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਸਮੂਹ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਾ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਰੋ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਧੀਚਿ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਬਿਨਾਂ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ"—ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਮਮਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸਫਲ ਹਨ। "ਹੁਣ ਨਾ ਦਧੀਚਿ, ਨਾ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਮਾਤਾ—ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ: ਦਧੀਚਿ-ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ-ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਧਦੀ ਕਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ; ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ—ਪਿੱਪਲਾਦਾ—ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ, ਪੰਛੀ ਪੰਛੀ ਤੋਂ, ਪੌਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮਦੇ ਹਨ—ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਦਧੀਚਿ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਜੀਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਪੀਛਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਦੋਂਕਿ ਪੁੱਤਰ ਬਣਕੇ, ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਪ, ਸੁਭ ਆਚਰਨ, ਹੌਸਲਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਧੀਚਿ ਦੀ ਤਿਆਗਮਈ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ, ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਤੇ ਮਮਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।