ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਬੋਝ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ।" ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?” ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉੱਚਤਤਵ ਵਲ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਉਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੈ ਤੇ ਵਸਤੂ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਪਣੇ ਬਚਨ, ਮਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਕ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ, ਲੰਘ ਗਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਗੁਣਵਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਦੱਸ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲੈਣਗੇ।” ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦਧੀਚੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖੇ ਸਨ।” ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਪੀ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ?” ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਚਤਪ੍ਰਾਪਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕੁਝ ਆਖੋ।” ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤਾ ਨਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।” ਦਧੀਚੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਵਰਤ ਲਓ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਦਮਾਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾ ਲਈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਪ੍ਰਾਣ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਡੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਤਿ ਉੱਚਤਤਵ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਿਰਜੀਵ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਤਵਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਓ।” ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਵਜਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਦੇਣਗੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਲਓ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਈਆਂ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੀਲਵਤੀ, ਜੋ ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲਿਆ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਅੱਗ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਈ। ਜਦ ਉਹ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਈ ਨੂੰ ਅਕਸਮਾਤ ਇੱਕ ਉਲਕਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੀ ਪਰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ?” ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਕੇਵਲ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧੀਰਜ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵ ਸਚਮੁਚ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜ਼ਰੂਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮਨ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਵਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਥੀ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਭ ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਭ ਜੀਵ, ਜੜ-ਚੇਤਨ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜੋ ਲੋਕ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹਨ।