ਦਧੀਚਿ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਫਿਰ ਦਧੀਚਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਧੀਚਿ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਅੱਜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹਨ?" "ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਫਲ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ।" "ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ; ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਲ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।" "ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।" "ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਕਸਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਹ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।" "ਅਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?" "ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਸੱਚ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਾਗ ਲਗਾਈ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਇੱਥੇ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੇਦ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ 'ਤੇ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੈ ਤੇ ਵਸਤੂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੀ ਸੋਚਣਾ? ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਬਚਨਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਸਿਵਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਮਾਤ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਦਧੀਚਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਕਸਦ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉੱਚਤ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਸੋਚਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਛੱਡੇ ਸਨ, ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ?" ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲੈਣੇ ਹਨ।" ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦੀ ਕਰੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਜਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾਨ ਪੂਣ ਤੇ ਉਰਜਾ ਸੀ, ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਧੀਚਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਉੱਚਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੋ।" ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ—" "ਹਥਿਆਰ ਪੀ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਅਸੀਂ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇਵੋ,' ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ, ਉੱਚਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਨਰ-ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਸਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਉੱਚਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਨ।" ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹੀ ਕਰੋ," ਤੇ ਦਧੀਚਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਕਰੋ।" ਉਹ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਰੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਵਰਤੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਵਲ-ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾ। ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਮੱਧ-ਨਾਡੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਮਨ, ਅਦਿੱਤ ਤੇ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਵੱਡੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਲਦੀ, ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਓ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਪਰ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਵਜਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚਿ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਲਵੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਇਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਈਆਂ। ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੀਲਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਭਾਗਵਤੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆਈ, ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ।