ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਖ਼ੁਦ ਮਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਕਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿੱਪਲਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਚਕਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਧੀਚੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਗਭਸਤਿਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਡਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦਧੀਚੀ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਵਡਵਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਸਮਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਘਰ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਤਥਿ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕੂਭਯੋਨੀ ਸਮਾਨ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਨਾ ਨਾਰ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ—ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਅਤੇ ਅਗਨਿ—ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵਿਜੈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਰਮ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰਖਦ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ—ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ।” “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਥਿਆਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।” “ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਰੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਈ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇ।” ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?” ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉੱਚ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬੇਹਿਸੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਇੱਥੇ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਗੁਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਉਠਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤਕ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੀ ਸੋਚਣਾ? ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੱਚੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬੋਲ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ—ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਾਈ ਸਾਲ—ਬੀਤ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਸੋਚਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵਤ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ; ਦੈਤ, ਜੋ ਤਪस्या ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।” ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਸਨ।” ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ—” “ਹਥਿਆਰ ਪੀ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ‘ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਿਓ’ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?” “ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮਰਤ ਲੋਕ, ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ, ਉੱਚ ਤਪਸਵੀ, ਹੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲੈਣ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ? ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਨਰ-ਰੂਪ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ, ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪस्या, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣ ਗਏ।