ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਫਿਰ, ਸਾਂਪ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਤੰਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।" ਹਰੀ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਚਕਰ ਹਰਾ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਚਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹੋ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦੇਵਤਾ ਪਰਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸੁਵਰਨੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੀਆਂ ਕੰਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੌਰਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਤਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਅੱਖ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਅਰਘਿਆ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ; ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਰਘਿਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਨੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਰਘਿਆ ਚੜ੍ਹਾਈ। "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ—ਇਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਵਰ, ਭਵਾਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਚਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਗੰਗਾ—ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਅਤੇ ਬਲਦ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ "ਚਕਰ-ਤੀਰਥ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਚਕਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਪਿੱਪਲਾ" ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਚਕਰ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਿੱਪਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਪਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ-ਧਾਰੀ—ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਗਭਸਤਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਡਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਪ ਕਰਦੀ; ਦਧੀਚੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ-ਵੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਤਥਿਤੀ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੂਜੇ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਨਾਰ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਘਰ-ਵੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤਾ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਮਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮਨ ਖੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਹੋ।" "ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਲ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ: ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ।" "ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਸਨੇਹ ਵਿਚੋਂ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਲ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।" "ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਰਥ ਸਥਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।