ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਅਸীম ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਅਾਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਤੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਸਰੀਰ ਮੈਂ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜੀ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਜਯਾ-ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਯਜਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਕਰ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ ਆਦਿ, ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਜਨ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, "ਸਵਾਹਾ" ਦੀ ਧੁਨੀ, ਭਰੋਸਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਲਜਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਰਾਤ, ਧੈਰਜ, ਸਵੇਰ, ਆਸ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਦਿਵਯ ਵਿਦਵਾਨ, ਨੇ ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਊਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਜਾਤ, ਕਲਪ-ਲਤਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ। "ਇਹ ਦਿਓ, ਭੋਗੋ, ਕਰੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਬਦ ਆਏ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੀਰਭਦਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਭੂਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਨ ਆਇਆ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਕੱਢ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਆ ਗਏ—"ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ!"—ਭੂਤ-ਪਤੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਇਕ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ, ਹਰਿ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜਨ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਯੋਗੀ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭੂਤ-ਪਤੀ ਨੇ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚਕਰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸੋਮ ਪਤੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਮੰਗਲ-ਧਾਰੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਕਾਲ-ਸਰੂਪ! ਨਮਸਕਾਰ! ਨਮਸਕਾਰ, ਆਦਿ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ! ਨਮਸਕਾਰ, ਨੀਲ-ਕੰਠ! ਨਮਸਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪ੍ਰਿਆ! ਨਮਸਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਰੂਪ! ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿੰਨ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ! ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿੰਨ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ! ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ! ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ! ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ-ਸਰੂਪ! ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ-ਆਸਥਾਨ! ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ-ਦਾਤਾ! ਨਮਸਕਾਰ, ਆਹੂਤੀ-ਵਾਹਕ! ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ-ਨਾਸਕ! ਨਮਸਕਾਰ, ਫਲ-ਦਾਤਾ! ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ! ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਭਗਤ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਦੇਵਾਂ?" ਦਕਸ਼ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ!" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਦਯਾ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਸਮੇਤ ਲੁਕ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਭਾਗ-ਵਾਨ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਨ-ਮਨ, ਬਚਨ-ਬਚਨ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ-ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਬਰਾਬਰ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਗਰੁੜ-ਅਰੋਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਹਾ-ਸਰੂਪ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਯਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਸੰਕ, ਚਕਰ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ।" ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਚਕਰ ਹਰਾ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਚਕਰ ਨਹੀਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੁਖੀ ਹੋ—ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।