ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹne ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਾਸ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਗਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ, ਮੋਹ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਦੰਡ ਮੁੜ ਬਣੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੰਡ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਗਿਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਿਰਦਈ!" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਾਸ ਖਾਣ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਗਲਤੀਆਂ ਹਨ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ" ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਦੰਡ (ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ) ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਵਲੋਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਦੇ ਮਗਰੋਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕਰਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਰਥਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੈਕੈਯੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਇਹੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕਰਾਈ ਅਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ—ਰੋਹਿਤ। ਰੋਹਿਤ ਤੋਂ ਹਰੀਤ, ਹਰੀਤ ਤੋਂ ਚੰਚੁ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਰਿਤ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ) ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਚੰਚੁ ਤੋਂ ਵਿਜਯਾ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਫਤਹ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂਕਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਰੁਰੂਕਾ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹਹੈਯਾ ਤੇ ਤਾਲੰਘਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬਾਹੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਬਾਹੁ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਦ ਬਾਹੁ ਦੀ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਸਤੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸਗਰ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਗਨੀ-ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਸਤਰ ਇਤਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਸਗਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਹਹੈਯਾ ਤੇ ਤਾਲੰਘਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕ, ਪਹਲਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਪਾਰਦ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਗਰ ਜ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਵੰਞਾਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਹੁ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਹਹੈਯਾ, ਤਾਲੰਘਾ, ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਯਵਨ, ਪਾਰਦ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਹਲਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਹਹੈਯਾ ਦੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ, ਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਿਤਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗੀ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਗਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਗਰ ਨੇ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਹੈਯਾ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਨਵ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖੇ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਾਸ ਸਰਣ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਗਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਏ, ਯਵਨ ਤੇ ਕਾਮਬੋਜਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਏ, ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ਼ੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਹਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਾਰਦ, ਕੋਣਿਸਰਪ, ਮਾਹਿਸ਼ਕ, ਦਰਵ, ਚੋਲ ਤੇ ਸਕੇਰਲ—ਇਹ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਗਰ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ।