ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।” ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਸਾਜਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਚੁੱਕਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਵੀਰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਅਕਾਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਰੱਸੀ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਕ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ 'ਗਾਲਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ, ਹਿਰਣ, ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਾਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਟੰਗ ਦਿੰਦਾ। ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਜੋਰ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲ ਵਧੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਕਈ ਕਾਰਣ ਸਨ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੱਤਵੇਂ ਕਦਮ 'ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਕਦਮ 'ਤੇ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ। ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਇਆ—ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ! ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਣੀ ਪਈ, ਉਹ ਕੁਲ ਦੀ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਹ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਲਈ ਮਾਸ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਵਰਾਜ਼, ਇੱਕ ਐਸੀ ਗਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਕ੍ਰੋਧ, ਭਰਮ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਵਾਇਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਉਸ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਇਸ ਸੂਲੀ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂ, ਜੇਕਰ ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਹੋਰ ਸੂਲੀਆਂ ਮੁੜ ਨਾ ਬਣਨ।” ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗਿਆ: “ਮੈਂ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਅਕਾਲ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਟਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਤ੍ਯਰਥਾ, ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਕੇ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਯੁਵਰਾਜ ਸੀ; ਰੋਹਿਤ ਤੋਂ ਹਰੀਤ, ਤੇ ਹਰੀਤ ਤੋਂ ਚੰਚੂ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਾਰੀਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਚੂ ਤੋਂ ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਰੁਰੂਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਰੁਰੂਕ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕ ਤੋਂ ਬਾਹੂ ਜਨਮਿਆ। ਹੇਹਯ ਤੇ ਤਾਲੰਘ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ; ਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਗਰ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਅਸਤ੍ਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਲੰਘ ਤੇ ਹੇਹਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਧਰਮੀ ਸਗਰ ਨੇ ਸ਼ਕ, ਪਹਲਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।