ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗੀ ਕਿ, "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿਓ।" ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣਾ ਹੈ।" ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਨਾਜ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੇਗੀ; ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਲਵਾ ਪਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤਿਆ, ਅਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਘੜੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਰਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿਟਕਿਆ ਗਿਆ, ਗੰਗਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਸੰਗਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋ ਗਈ, ਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤীৰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਿਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਇੰਦਰ ਦਾ' ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਗਲਮਈ ਤੀਰਥ ਸਨ। ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ। ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੀਉਂਗੀ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰੋ, ਇਸ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਕਰਕੇ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭਰਾ ਸਨ।" ਉਹ ਆਪਸੀ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ; ਐਸੇ ਜੀਵ ਨਾ ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਨਾ ਸਮਰਥ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ; ਜੋ ਵੈਰ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਭਰਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪ ਕਰੀ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਰ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਮਾ ਮਰੀਚ ਅਤੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਵੀ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਮੰਗੀ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਜੋਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ; ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੜਪ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਤੜਕਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਨਾ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਪੌਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਮੇਰੇ ਮਾੜੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਤੜਕਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕਿਥੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ।" ਪੌਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ," ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੌਲਸਤਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਦ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਮਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿਘਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਿਆ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ!" ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਨੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਭਾਗ ਮੁੜ ਲਿਆ।" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਧਨਾਦਾ ਅਤੇ ਪੌਲਸਤਿਆ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੌਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਾਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।