ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧੁੰਧੂ ਰਾਖਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੈਰੀ ਧੁੰਧੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਤਤੰਕਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ—ਉਸਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਅਖੰਡ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਨਿਵਾਸ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਬਚੇ: ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਦੋ—ਚੰਦਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਕਪਿਲਾਸ਼ਵ। ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਨਿਕੁੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਹਤਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਸੰਹਤਾਸ਼ਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵਜੋਂ ਉਹ ਬਾਹੁਦਾ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੈਤਰਰਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ। ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸੰਭੂਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਸੰਭੂਤ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਸੀ। ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ, ਮੋਹ, ਬੇਸਮਝੀ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਅਪਹਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੌਣੇ ਜਾਵੇ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਲੈ।" ਉਸਨੇ ਅਖੀਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੁੱਖਮਰੀ ਰਹੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵਾਸਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਬਾਲਕ 'ਗਾਲਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਨਿਆਸ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਸ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਟੰਗ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਸਕੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੌਨ ਵਰਤ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਵਿਚ ਰਹਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮਹਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਕ ਰੋਸ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਡਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਕਈ ਕਾਰਨ ਸਨ। ਵਿਆਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਸੱਤਵੇਂ ਪਗ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਪਗ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਇਆ—ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਭਲੇ-ਬੁਰੇ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਸਦੀ ਚੁਪ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵਜੋਂ ਹੋਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।