ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਭ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ فرمایا, "ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ—ਜੋ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ ਹਨ—ਸਭ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ।" ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ; ਮੌਤ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਦੇ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੁਨੇਹਾ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਮ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕਰ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ—ਇਹ ਹੈ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਪੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਯੁਤੀਰਥ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ, ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰਥ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ—ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਜੀਵ ਅਤੇ ਕਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੜ੍ਹਾਏ, ਦੂਜਾ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਗਵ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।" ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ," ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਕੋਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਪੱਖਪਾਤ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੂਰਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਮਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਿਰਪੱਖ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਕੌਣ ਹੈ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕੌਣ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂ?" ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੌਤਮੀ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।" ਗੌਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਸਨਤਾਨ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਦਰਮਾ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਗਿਆਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। "ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।" ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੰਗੀ।