ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਾਲੇ ਭੈਂਸ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰਦ, ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਕਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਪਾਪ ਤੇ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੋ!" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਯਮਰਾਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਯਮਰਾਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦਾ, ਭੂਤਨਾਥ ਅਤੇ ਦੰਡਧਾਰੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇਕ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁਟਿਆ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਕ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਕੁਝ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਆਦਿਤਯਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਦ ਇਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਮੈਂ—ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤੇ—ਸਭ ਯਮਰਾਜ ਵਲ ਚਲੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਕ ਯਮਰਾਜ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮਰਾਜ ਪਿਆ ਸੀ। ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਸੈਨਾ ਮਰੀ ਪਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਦਿ-ਸਰਜਨਹਾਰ, ਨੀਲਕੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ!" "ਤੁਾਡੇ ਭਗਤ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਮਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਅਸਮਰੱਥ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤਵਤਸਲਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜਚੱਕਿਤ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ? ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਧਾਰਾ ਚਲਾ ਸਕੇ?" ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ?" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: "ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਲਈ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰਜਨਹਾਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰੋ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਵਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੌਤ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: "ਜੇ ਇੰਝ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਫਿਰ ਮਰਣ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰ!" ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜਾਂ ਜੋ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਯਮਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੁਨੇਹਾ ਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਯਮਰਾਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ;" ਐਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਮਰਾਜ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।" ਤਦ ਨੰਦੀ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਅਸੀਹੀ ਹੰਝਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੀ—ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ। ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਿਉਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਆਯੁ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਸੁਕ੍ਰਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦੀ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ—ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਜੀਵ ਅਤੇ ਕਵੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ। ਜਦ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਸਾਡਿਆਂ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਿਖਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ; ਭਾਰਗਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।