ਅਗਨੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਉਹ ਮਟਕਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੁੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਟਕਾ ਇਕ ਬਾਜ਼ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਨੀਅਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਟਕੇ ਨੂੰ ਮਧੁ (ਸ਼ਹਦ) ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਸ 'ਚੋਂ ਮਾਸ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮਟਕਾ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦ੍ਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਦਾ ਹਵਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੀਓ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖੀ ਹਨ। ਇਹ ਮਧੁ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਹੇ ਹਰੀ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਹੀ ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।" ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ-ਤੀਰਥ, ਮਧੁ-ਤੀਰਥ, ਇੰਦ੍ਰ-ਤੀਰਥ, ਸ਼ੇਨ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸ਼੍ਵేత-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਥੇ ਸ਼੍ਵেত ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿਤਰ ਸੀ। ਉਹ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ। ਪਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਦ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚਿਤ੍ਰਕ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼੍ਵেত, ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਮੌਤ? ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ? ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਮੌਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਮੌਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੂਤੋ?" ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ?" ਮੌਤ, ਆਪਣੀ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਪਰ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਨਾ ਮੌਤ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਨਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ, ਜਦ ਮੌਤ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਕ ਤਪस्वੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਮੌਤ, ਸਟਾਫ਼-ਧਾਰੀ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਮੌਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੋ-ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਸਟਾਫ਼-ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।" ਪਰ ਮੌਤ ਨੇ ਫਾਂਸੀ ਸ਼੍ਵੇਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਫਿਰ ਸਟਾਫ਼-ਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਸਟਾਫ਼ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮੌਤ, ਜੋ ਫਾਂਸੀ-ਧਾਰੀ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਮੌਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਯਮ ਰਾਜ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ, ਯਮ, ਜੋ ਭੈਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਦੂਤਾਂ, ਯਮਦੰਡ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੈਸ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ, ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਨ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚੋ!" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਯਮ ਛੇਤੀ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੀ। ਯਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੀ, ਬੋਲੇ। ਉਥੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦ, ਭੂਤਨਾਥ ਅਤੇ ਸਟਾਫ਼-ਧਾਰੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਯਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦੂਤ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਦਿਤਯ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣਕੇ— ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਮੈਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿ्णੂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਅਗਨੀ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਯਮ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ; ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ; ਜਦ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।