ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੁਖਸਤ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਖਾਵੇਂਗਾ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।” ਗਾਲਵ ਦੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: “ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਵਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਪਰ ਗਾਲਵ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਭਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਰ ਵਿਚ ਉਸ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: “ਤੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆ ਹੈਂ ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਸਾਡਾ ਇਹ ਪਰਸਪਰ ਪਿਆਰ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।” ਉਸ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਵ੍ਰਤਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਨਾਜਾਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ, ਪਿਛਲੇ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਸਮਝੋ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ।” ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਾਤੀ? ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਐਦੀਆਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਈਆਂ?” ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧ੍ਰਿਤਵ੍ਰਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।” ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਾਤ ਭਰ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧ੍ਰਿਤਵ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵਾਂ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਈ ਤੇ ਸਮਝ ਲਈ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਚੇ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ—ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੀ ਬੰਧਕੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਮਤਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ। ਸਾਧੁਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵਤਾ ਵਲੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪੀ ਹੋਈ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਇਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਲਵ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਥਾਂ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਟੱਲ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਆਨਵੇਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਪਾਰੰਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ—ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਲਿਆਓ, ਪਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਹੁਣੇ ਜਾਓ ਤੇ ਲਿਆਓ।” ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਭੁੱਖੇ ਚੇਲੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਲਿਆ, ਕਿਹਾ, “ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ,” ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟੋ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ, ਪਕਾਓ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਖਾਵਾਂਗੇ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੇਲੇਆਂ ਨੇ ਠੀਕ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।