ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਲਿਆ ਕਿ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੂਤੀ ਦੇ ਧਨੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ। ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇਹ ਸੱਪ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ। ਪਰ ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਢੋਹਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ। ਤੁਸੀਂ ਕੇਸਵ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਗਰੁੜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਜੋ ਨੰਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੰਖੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਜਲਦੀ ਨੰਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।" ਫਿਰ, ਉਂਗਲੀ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਢੋਹਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੇਖ, ਹੇ ਪੰਖੀ।" ਜਦੋਂ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਿਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਪੇਟ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਗਲਤੀ ਕਰ ਵੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਮਲਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਦਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ, ਇਕ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਵੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਗਰੁੜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।" ਨੰਦੀ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੁਰਧਨ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗੰਗਾ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" "ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਸੌ-ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਖੀ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਵਰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਖੀ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਗਾਰੁੜ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋਵਰਧਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ। ਉਥੇ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਦੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸਾਨ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਸਰਭੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।" ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ।" ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦੱਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨੰਦੀ ਮੇਰੀ ਇਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਉਪਕਾਰਕ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਗੋਸਵ ਨਾਮਕ ਯਜਨਾ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਸਵ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ, ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਰਧਨ ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਅਤੇ ਭੈ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਤੀਰਥ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।