ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕੇਵਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਧੈਰਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।” ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੀ, ਅਧੂਰੀ ਜਣਮ ਲਈ ਖੜੀ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸੁਰਭੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ। ਇਉਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।” ਮੈਂ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਵੀ ਵੈਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਔਖਾ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਜਣਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਹਨ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੌਤਮ, ਤੇਰੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੇਖੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਆਹ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਇੰਦਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਭੀ ਡਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, “ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ?” ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੌਕਾ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, “ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਹ ਵਿਚ ਡਿਗਿਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੌਤਮ ਹੀ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵਕਤ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਅਹਲਿਆ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਪਿਆਰ-ਪੂਰਵਕ ਮਿਲਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ। ਪਰ ਜਦ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਆਗਨ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੋ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੌਣ ਹੈ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ?” ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈਂ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੌਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉੱਠੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿੱਲੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ?” ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਹਲਿਆ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।