ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੁਆਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਇਸ ਨਵੀਂ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਯੁਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਜਦ ਇਹ ਯੁਵਤਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਸਜਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਯੁਵਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡੋਲਣ ਦੇ, ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਇੰਦ੍ਰ, ਅੱਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਹਲਿਆ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਲਗੇ। ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਹਲਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ: "ਇਹ ਸ਼ੁਭ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੇਵਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰਿਆ ਕਿ ਆਹਲਿਆ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਆਹਲਿਆ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ: "ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਹਲਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਆਹਲਿਆ ਲਈ ਕੁਝ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੁਰਭੀ—ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ—ਅਧ-ਜਣਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਪਰ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਯੋਗਾ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸੁੰਦਰ-ਭਰਵੀਂ ਕੁਆਰੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸੁਰਭੀ, ਅਧ-ਜਣਮ, ਹੀ ਸੱਤ-ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੌਤਮ, ਤੇਰੀ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਕੁਆਰੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਹਿਸਤਾ ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੌਤਮ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਹਲਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ—ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਇੰਦ੍ਰ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ—ਆਸ਼੍ਰਮ, ਗੌਤਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਦੇਖਣ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇਖਣ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਆਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।