ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਾਕਮਗੀ ਖੋ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਯਮ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪ ਜਾਈਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਆਓ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਯਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਚਕ੍ਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ, ਯਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੁਭਾਉਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਜਾਣ ਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਸਮਝਦੀ ਹੈ।” ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਪਸਰਾ ਤੁਰੰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਿੰਦੋਲਾ ਰਾਗ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਕਾਲ (ਯਮ) ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਣ ਲੱਗਾ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਪੂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਤੁਰੰਤ ਪਿਘਲ ਕੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਲ (ਯਮ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਨਾ ਦੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਯਮ? ਕੀ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ?” “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਵੀ, ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ (ਯਮ) ਨੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਸੰਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਆਈ: “ਇਹਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ।” ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਗੌਤਮ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਸੌਂਪੀ, ਉਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ। “ਇਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਜਦ ਇਹ ਯੁਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ; ਗੌਤਮ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ, ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਡੋਲ-ਡੋਲ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਆਦਿ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਧਿਆ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੁੜੀ ਲਈ ਆਏ। ਪਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਪਰ ਗੌਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।