ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਕਈ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਸਨ। ਇਥੇ, ਰੈਵਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ) ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਅਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਵਤ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮਾ (ਬਲਦੇਵ), ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ, ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਊਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇੰਨੇ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰੈਵਤ ਕਕੁਦਮੀ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਇਆ। ਜਦਕਿ ਰੈਵਤ ਮੇਰੂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਵੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ? ਇਸਦਾ ਭੇਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਕੁਦਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਓਥੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾਂ ਭੁੱਖ, ਨਾਂ ਤਰਸ, ਨਾਂ ਮੌਤ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਿਆਪਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰੈਵਤ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੈਯੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਭਰਾ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਯਾਤਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ। ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਏ। ਕਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹੋਏ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਨੌਂ ਵੰਸ਼ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਮਨੂ ਦੇ ਛੀਕਣ ਤੋਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੈਕੁਕਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਖਾਣ ਕਰਕੇ "ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ" ਨਾਮ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ਕੁਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਸੌ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੜਤਾਲੀ (48) ਸਨ, ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ। ਹੋਰ, ਵਸ਼ਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹੋਰ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੇ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਠਕਾ ਯਜ্ঞ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਮਾਸ ਲਿਆ ਕੇ ਆ, ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ।" ਪਰ ਰਸਮ ਅਜੇ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਸ਼ਸ਼ਾਦ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰਨ ਤੇ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਕੁਤਸਥਾ ਸੀ। ਅਨੇਨਾਸ ਤੋਂ ਕਕੁਤਸਥਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਨੇਨਾਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਿਥੂ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਤਰਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆੜਰਾ ਹੋਇਆ। ਆੜਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਰਾਵਸਤ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਾਵਸਤਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਵਸਤਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧੁੰਧੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ "ਧੁੰਧੂਮਾਰ" ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧੁੰਧੂ ਦਾ ਬਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੇ ਇਹ ਉਪਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ? ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਤਮ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹੁਤ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਤੇ ਅਜੈਯੋ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜਪਾਟ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਮਰੁਧਨਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉੱਡਾਲਕਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਓਥੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਮਧੁ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧੁੰਧੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਹੈ, ਓਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਹਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧੂੜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅੰਗਾਰੇ, ਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲੇਗਾ। ਅੱਜ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ। ਧੁੰਧੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਾਮਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਧੁੰਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।