ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੂਜਨਯ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ? ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਠੀ। ਗੌਤਮ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ। ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ, ਦੈਵੀ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਲਈ, ਸੋਮਾ (ਚੰਦ) ਆਪਣੇ ਆਠ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ, ਸੁਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰੀਆਂ। ਵਾਧਾ, ਚਲਣ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਟੱਲ ਅੱਖਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਆਨੰਦ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਭਾਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਰਿਕ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ, ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣ—all ਤੂੰ ਸਬਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਯਾਜਕ, ਯਜ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ, ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ ਥਾਂ, ਫਲ ਦਾ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ—ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਯਜ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਰਤਾ, ਦਾਤਾ, ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਤਿਮ ਤੱਤ—ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ? ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਪਾਰ, 'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸਵਰੂਪਤਾ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਏਕਤਾ—'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਨਾ ਮੇਰਾ' ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਗਾਧ, ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ; ਸਦੀਵੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਦੀਵੀ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਨ; ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਭੋਜਨ, ਧਨ, ਤੇ ਜਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤਪ, ਤੇ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਮਾਤਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ—ਉਹ ਸਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸੁਖ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ—ਉਹ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ? ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਿਭਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਹਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆ—ਇਹ ਸਦਾਸਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਕਰਤਾ, ਸਾਧਨ, ਤੇ ਮਾਧਿਅਮ—ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ ਕਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ, ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੱਚੇ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ ਉਮਾਪਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਪਾਰ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਓ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਊਰਧਵ ਧਵਜਧਾਰੀ (ਬਲ-ਧਵਜ), ਉਮਾ, ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਆਪ ਆ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਗੌਤਮ! ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ, ਸਤਿ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਗ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁਰਲਭ ਹੋਵੇ।" ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵाणी ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ। "ਹੈ, ਕੀ ਭਾਗ! ਹੈ, ਕੀ ਧਰਮ! ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ! ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਚਲਣ! ਹੇ ਕਰਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!" "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਗੰਗਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!" "ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ!" "ਜੋ ਭਗਤ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਮਿਲਣ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੋਲੇ: "ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ!" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਛੱਡ ਦੇ!" "ਜਦ ਤਕ ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵਤਮ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ—" "ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਉੱਤਰ-ਦੱਖਣ ਅਯਾਨ, ਤੇ ਵਿੁ-ਵਿਸ਼ੁਵ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ।" "ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਹਰਾ!" "ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜ ਤੇ ਦਾਨ, ਪਰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਨ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ।" "ਸਭ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਸਤਿ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ-ਉਮਾ-ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ‘ਤੇ ਉਤਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ।