ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰਾਜਸਤਾ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੀ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਪੈਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੂਜਾ ਕਦਮ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪੈਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ? ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਦਾਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਮਰ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ, ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਾਂ," ਉਸਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮੁੜ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪ ਲੈ ਲਿਆ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਨਿਵੇਦਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਮੂਲ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਪਾਣੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਭਾਗ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੌਤਮ ਨੇ, ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਦੂਜਾ ਭਾਗ, ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਨੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਭਾਗ ਲਿਆਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਲਿਆਂਦਾ? ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਉਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਸ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਿਕਲੀ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਮਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੰਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਭਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!" ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਜਯਾ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਅਤੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾ ਸਿੱਧਾਂ, ਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਤੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।" "ਆਓ ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਕਵੀਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤਕ, ਇਹ ਕਮੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਦਾਰ ਚੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਲਦੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਸਿਰਫ਼ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਬਚਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋਵੇਂ—ਅਚਲ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ—ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਇੱਕ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਗੌਤਮ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਕਮੀ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਾਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਦਾਤਾ, ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।