ਅਜਨਮ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅਰਥ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਮੈਨਾਕ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਸੁਭ ਅਰੰਭ ਦੀ ਰਸਮ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ। ਦਿਵ੍ਯ ਜੋੜਾ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਅਲਤਰ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਲਤਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਟਿਆ; ਉਸ ਮਟੇ ਤੇ ਸੁਖਮ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਓ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾṁ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਲੋਕ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੱਤ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਪਵਮਾਨ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਲੋ।” ਪਾਣੀ ਦੇਵ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੂਜੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਯਜਨ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲਣ। ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਦਾ ਪਾਪ; ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ—ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਲੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਲੋ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ—ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਲੋ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਣ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਅਜਨਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂੰਜੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਬਲੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਵੈਰੀ ਸੀ ਜੋ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਨੇ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਸ਼ਕਤੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡਿਆਈ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅਸੀਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?” ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੈਰੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਤਾ ਸੁਕਾ, ਨਾ ਅਧਰਮ, ਨਾ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ; ਇਨ੍ਹਾ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਦ ਬਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਤੀਰ ਤੂਟ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਘਾਤਿਤ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ! ਸਾਡੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦੇ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਜੇ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਨਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੀ? ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀਂ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਣ ਲਏ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਸੌਰਭ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਰਾਜ ਹੈ; ਬੇਰਾਜੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਤੇ ਆਸਰੈ ਦਰਸਾਇਆ।