ਹਿਮਾਲਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਗੌਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੌਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਲਯ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਨ ਗੌਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ—ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਮੇਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾੳ਼। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ’ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਦਨ, ਕੰਪਨ ਵਾਲਾ ਕਾਮਦੇਵ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢੇ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਬਾਣ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ ਗੌਰੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ।" "ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਬਾਣ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" "ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਉਹ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੀ ਉਥੇ ਹੋਵੇ।" "ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਭੇਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, "ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿੱਢ ਸਕਦਾ।" "ਮੇਰੇ ਬਾਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤੀਜੇ ਨੇਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਹਿਮਾਲਯ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਸ਼ਿਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿ্ণੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜੇ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਯ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਮਾਲਯ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਰਿਆ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕ੍ਸ਼, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਉਸ ਪਾਵਨ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੈਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੈਨਾਕਾ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਗਸਤ, ਪੁਲਸਤ, ਲੋਮਸ਼ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ’ਚ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੀਰੇ, ਮਾਣਕ ਅਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ। ਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਾ, ਖਸ਼ਾਂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਰੈਵਤਕਾ ਆਦਿ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਮਕਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕਪਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣ ਨੇ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਡਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ। ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਨਾਗ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਲਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ। ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਹੱਸੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਮੈਨਾਕਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ। ਮੰਡਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਚਰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੋੜਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਗੌਰੀ, ਮੰਡਪ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਅੱਗ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੋੜੇ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਹਰੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿਗੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਕੁਚਲ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਓ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੇਕਦਿਲ ਲੋਕ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।