ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਛੀਨ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ—ਜੋ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾ-ਪਿਤਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਹਰੇਕ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਚੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਹੋ, ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਸੌਖੇ ਮਿਲਦੇ ਹੋ; ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰੇ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ-ਰਚਿਤਾ, ਸੂਰ, ਮੱਛ, ਕਛੂਆ—ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਕਟ ਆਉਂਦਾ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਡਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ?” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਾਰਕ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਲੜਾਈ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਸ਼ਾਪ—ਕੋਈ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਤਾਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿਲਾ ਨਾ ਲੱਭੋ।” ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤਾਰਕ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ। ਜੇ ਇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਤਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” “ਠੀਕ ਹੈ,” ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਧੀਆ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਨਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਧੀਰਜ, ਸਮਝ, ਲਾਜ, ਪੋਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੇਗੀ, ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗੀ।” ਹਿਮਾਵਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਨਾ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਖੀ, “ਜੇਵੇਂ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੋਸ਼ਕ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ خاطر ਤਪ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਪ੍ਰਭੂ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ—ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਭਵ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।” “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਵੇ; ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈਏ, ਤਾਂ supremacy ਮਿਲੇਗੀ।” ਫਿਰ, ਬੋਧੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਦਨ, ਕੰਦਰਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁ—ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਭਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹੇ।” “ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਲਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਕੰਦਰਪ ਦੇ ਪੰਜ-ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਜੇਤਾ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਪੋਸ਼ਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।” “ਤਿੰਨ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਤਾਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ, ਵਸੰਤ—ਫੁੱਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਤ—ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਸੌਂਪੋ।” “ਜੇਵੇਂ ਹੋਵੇ,” ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਦਨ ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਮਦੇਵ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਚਲਿਆ। ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” “ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ—ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?” ਪਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਰਾਖ ਵੀ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। “ਤਾਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਓ।” ਹਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿੰਨ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨ ਲਈ। ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜੀ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸੰਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਤਮ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ— ਨਦੀਆਂ, ਨਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਪੋਖਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਆਦਿ ਉਥੇ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ।