ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿਹਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣੀ ਹਨ। ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਦੇਵੀ-ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਅਕਤ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਗਰਮੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਤਿਸ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਗ-ਵਿਕਾਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਮੈਂ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਸਥਾਨ ਹਰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਨਾਸਤਿਕ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਵਸ਼, ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਨਿੰਦਕ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸੀ ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਣੂ ਲੋਕ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਆਨੰਦ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮਕ ਜੋ ਖੇਤਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਅਹਾ! ਇਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਪਕਰਮ ਦੇ, ਜੋ ਉਤਮ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ-ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੀ ਉਨੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਦੀ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਵ ਸਮਝ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ-ਦਾਇਕ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ਾਖ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਸਹੀ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ਾਖ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ਾਖ੍ਯ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਣੂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਣੂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰੇਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਵਕ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਹਨਵੀ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਕੰਦ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਪਿਲ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਨਾ ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਬੇਰ ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਥ ਵ੍ਰਿਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਨ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੁਕੁਟ ਸਾਰੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਜਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, 'ਅ' ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।