ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਹੀ ਯਸ਼, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਮਝ, ਵਿਚਾਰ, ਧੈਰਜ, ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੰਗਲਾ—ਜੋ ਸਾਰੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਤੇਜ, ਸੋਭਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸ਼ਰੱਧਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ, ਬਿਜਲੀ, ਸੌਦਾਮਿਨੀ, ਨੀਂਦ, ਰਾਤ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਸਹਜਨਿਆ, ਤਿਲੋত্তਮਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਨਿਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਮੰਦੋਦਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਭਦਰਾਂਗੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਸੋਭਾ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦਰਮਧਿਆ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਨੀਲਕੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮਨਮਥਦੀਪਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਮੁੰਜਿਕਸਥਲਾ, ਕ੍ਰਤੁਸਥਲਾ, ਪੂರ್ವਚਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪਰਾਵਤੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਬਿੰਬੌਸ਼ਠੀ, ਨਵਗਰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸਮਾਨੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਯੌਵਨਤਾ ਤੇ ਸੋਭਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੰਦਰ, ਹਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਥੇ ਨੱਚਦੀਆਂ-ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਗਰਮੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਅੰਗ-ਵਿਕਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸੁਖ, ਗੁਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਸੁਖੀ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਰਗਦ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਮਿਆਨ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿੱਤ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਲੋਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ਖ੍ਯਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ-ਮੁੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ਖ੍ਯਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ਖ੍ਯਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਵਕ ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।