ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਲੱਖਾਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਸਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ ਬੈਨਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ autumn ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦਿਲਕਸ਼ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਸੱਤ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪੰਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਨੀਲਮ ਦਾ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ ਪੱਥਰ ਦਾ। ਪੰਜਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਬੀ ਦਾ ਹੈ, ਛੇਵਾਂ ਹੀਰਾ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਰੀਲ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੋਰਲ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿਧ ਪੁਰਸ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਚ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੂਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਨਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਲਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੁੰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਹਿਨੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਰੰਗ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਂਵਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਗ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਪਰਣ, ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਦਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਯਸ਼, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਮਝ, ਵਿਚਾਰ, ਧੀਰਜ, ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੰਗਲਾ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਸੁਭਾਗ, ਤੇਜ, ਸੋਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਪ ਹਨ। ਉਥੇ ਸ਼ਰਧਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ, ਬਿਜਲੀ, ਸੌਦਾਮਿਨੀ, ਨੀਂਦ, ਰਾਤ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਨਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ? ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਸਹਜਨਯਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਨਿਮਲੋਚਾ ਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਥੇ ਹਨ। ਮੰਦੋਦਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਭਦਰਾਂਗੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਜੋ ਸਭ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਧਿਆ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਨੀਲਕੇਸ਼ਾ, ਤੇ ਮਨਮਥਦੀਪਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਮੁੰਜਿਕਸਥਲਾ, ਕਰਤੁਸਥਲਾ, ਪੂਵਰਚਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਪਰਾਵਤੀ, ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਬਿੰਬਉਸ਼ਠੀ, ਨਵਗਰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਪਤਲੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਸੋਹਣੇ, ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਥੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਠੰਡ, ਨਾ ਗਰਮੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਕਲਾਂਗਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਆਬਾਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸੁਖ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ, ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਦੇ ਵਸ਼, ਨਾਭੀ-ਗ੍ਰਹੀ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਤਟ 'ਤੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿੱਚ ਮਰ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।