ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸੰਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀਵ, ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ, ਵੱਡੇ ਵਟਵૃਖਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੁਆਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਕ ਅਸਮਾਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰੇ ਕਾਇਮ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹੱਥੀਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੈਦੂਰਯ (ਬੇਰਿਲ) ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਲੋਕ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਨੀ ਚਮਕਦਾ। ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗਾਸ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਜੁਆਨੀ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੀਪਮਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਲੱਖਾਂ-ਲੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਸ-ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਚੰਨਣ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵਿਅਪਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਰੇਦਾਰ ਖੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਤ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੀਜਾ ਨੀਲਾ ਨੀਲਮ, ਚੌਥਾ ਮਹਾਨ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦਾ, ਪੰਜਵਾਂ ਲਾਲ ਮਾਣਕ ਦਾ, ਛੇਵਾਂ ਹੀਰੇ ਦਾ, ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਵੈਦੂਰਯ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਨਣ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨਾਲ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਬੇਲੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਲਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੁੰਘਰੂ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਹਿ ਹੈ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਅਚਾਰਯ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਪਰਣ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਮੂਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਜ਼ਤ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਮਝ, ਵਿਚਾਰ, ਧੀਰਜ, ਸਿਧੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਤੇਜ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੰਗਲਾ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੋਭਾ, ਸੋਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਸ਼ਰਧਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ, ਬਿਜਲੀ, ਸੌਦਾਮਿਨੀ, ਨੀਂਦ, ਰਾਤ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਕਾਸ਼ਕਨ੍ਯਾਵਾਂ ਵੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਸਹਜਨਿਆ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਨਿਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਮੰਦੋਦਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਭਦਰਾਂਗੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ—all ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿੱਤੀਅ—ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਧਿਆ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਨੀਲਕੇਸ਼ਾ, ਮਨਮਥਦੀਪਿਨੀ—all ਉਥੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਮੁੰਜਿਕਸਥਲਾ, ਕਰਤੁਸਥਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਰਾਵਤੀ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ, ਸੁਭਾਗਮੁਖੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੀਆਂ—all ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਬਿੰਬੌਸ਼ਠੀ, ਨਵਗਰਭਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੁਆਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।