ਇੱਕ ਅਜੀਮ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਤਕ, ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰ, ਜੀਵੰਜੀਵਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਜਲ-ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਰਸਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੁੱਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਮੰਡੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਆਨੰਦ-ਸਾਮਗਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਬੈਨਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਚਲਚਲਾਟ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੂਜਿਤ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਸੰਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਭਰੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹਨ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਹੈ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਗੋਰਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਤ्थੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼, ਵਿਦਯਾਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਵਾਦਯ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗੀਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ—ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬੁਢੇਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇਹ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਸਾਂਕ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਬੇਰਲ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਰ ਅਦਭੁਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੋਈ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ। ਉਹ ਲੋਕ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਮੰਦਰ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਸ-ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ-ਚੁੱਕੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨ-ਭਾਵਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਮੋਹਕ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਤੀਜਾ ਨੀਲਮ, ਚੌਥਾ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ ਪੱਥਰ। ਪੰਜਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਲ ਮਣੀ ਦਾ, ਛੇਵਾਂ ਹੀਰਾ, ਸੱਤਵਾਂ ਬੇਰਲ ਦਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਹਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲਾਲ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੀਲਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਹਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਕੇਸ਼ਵ, ਹੇ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੈਸਮਿਨ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੰਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਚਜਨਯ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੁੰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਮਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਹਿਣੀ। ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਰੰਗ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਗ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਵਿਦਯਾਧਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੁਪਰਣ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰਸਭਰ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ।