ਉਥੋਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਚੋਹਣੀ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਨੰਦ ਉਹ ਸਾਠ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਮਯਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਗੁਪਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚਾਲੀ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦੁਲਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਤੀਹ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਚਾਹੀਦੇ ਉੱਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀਹ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦੁਲਭ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਮਯਕਾਰੀ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ! ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਮਨਮਾਨੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਤੱਕ ਉੱਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ, ਉੱਤਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦਦਾਇਕ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਹਰ ਅਦਭੁਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ, ਉਸਦੇ ਸੁਖ, ਵਿਭੂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿਉ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।” ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਮੰਦਰ, ਚੰਪਕ, ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਕੁੰਦ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਤਗਰ, ਅਰਜੁਨ, ਪਾਟਲ, ਅੰਬ, ਖਦੀਰ ਅਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਨਾਰੰਗੀ, ਕਠਲ, ਲੋਧਰ, ਨੀਮ, ਦਾਦੀਮ, ਸਰਜ, ਅੰਗੂਰ, ਲਕੂਚ, ਖਜੂਰ, ਮਧੂਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲਦਾਇਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਕਪਿੱਠ, ਨਾਰੀਅਲ, ਤਾੜ, ਸ਼੍ਰੀਫਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰਲ, ਚੰਦਨ, ਨੀਪ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਸ਼ੁਭ ਅੰਜਨ, ਜਾਤੀ, ਲਵੰਗ, ਕੰਗਕੋਲ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਪਾਨ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਹਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ, ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੋਕਨਾਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦ, ਸੁਗੰਧਤ ਕਹਲਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਜਲ-ਫੁੱਲ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਖੇ ਹਨ। ਹੰਸ, ਕਰੰਦਵ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕੋਯਸ਼ਟਿਕ, ਦਾਤਯੂਹ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਰੰਦਵ ਤੇ ਰਵਾਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਚਾਤਕ, ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰ, ਜੀਵੰਜੀਵਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ-ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੁੱਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਨ-ਮੱਤਾਬਕ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਟ ਅਤੇ ਆਸਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਸੁਹਣੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਨ-ਮੱਤਾਬਕ ਤੇਜ਼ ਜੀਵ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ—ਗੰਧਰਵੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਦਿ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਭੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਰੰਗ ਗੋਰਾ ਤੇ ਸਲੇਟੀ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚਾਮਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ।