ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ: "ਹੇ ਸਬ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਪੁਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ—ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖੋ, ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬਲਵਾਨ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇਕ ਸੌ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਇੱਛਿਤ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਨੱਬੇ ਯੁਗ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਸੀ ਯੁਗ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਸੱਤਰ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਸੁਖ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਸ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸੱਠ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਗੁਪਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਪੰਜਾਹ ਯੁਗ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਚਾਲੀ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਿਰਲੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤੀਹ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀਹ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਿਰਲੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਥੇ, ਦਸ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਸ਼ੁਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤਿ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਸੰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਥੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਹਰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" "ਹੇ ਨਾਥ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਲੋਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਸੁਖ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮ-ਭਗਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ?" "ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਪਰਮ, ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।