ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਭੋਗ, ਭੋਜਨ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੰਤਰ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਾਂ, ਕਪੜਾ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਜੁੱਤੀ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਤਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪਕਾਈਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਭਰ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਉੱਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਮਾਂ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਰਹੱਦ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਉਪਾਸਕਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਭਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚਾਹਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧारण ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਦੇਵਤਾਂ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਝੰਡੇ-ਚੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਮ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਿਆ। ਉਥੇ, ਨਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਿਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਅਸੀ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗੋਲੋਕਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਆਨੰਦ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉੱਤਮ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਥੇ, ਸੱਤ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਠ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਉੱਤਮ ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਪੰਜਾਹ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਥੇ, ਚਾਲੀ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਰਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਤੀਹ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਮ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਸੋਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਥੇ ਵੀਹ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਰਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਤਕਾਰਕ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਦਸ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁਭ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦਵਜਾਤੀ, ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।