ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਯਸ, ਅਪੂਪ, ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ, ਵਟਕ, ਮੋਦਕ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਾਣਿਤ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ "ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਪੂਰਨ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਭਜਨ-ਕੀਰਤਨ ਹੋਏ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਗਤ ਨੇ ਸਮੂਹ ਰਾਤ, ਧਿਆਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ। ਫਿਰ, ਦਸਵੀਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਬਹ, ਇਨ੍ਹਾ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀya ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੇ ਸਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ, ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਾਵ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪੱਕੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਗੁੜ-ਘੀ ਮਿਲੇ ਹੋਰ ਵਿਅੰਜਨ ਖਵਾਏ। ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਗਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਗੁਰੂ ਦਾ ਵੀ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਾਂ, ਅੰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ: "ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਅਨਾਦਿ-ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਗਤਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਸਕਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਬੋਲੀ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖੋ, ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਫਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾਈਆਂ ਵੱਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਜਗਤਪਤੀ। ਐਨ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਨੱਬੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਅੱਸੀ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸੁਖ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹਕ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ। ਉੱਥੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਲਭ, ਸਤਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉੱਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।