ਇੱਕ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 108 ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਜਾਪ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਹਨ; ਪਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ, ਵੇਦਿਕ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਅੰਗ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮੇਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਗੰਨਾਥ ਹਰੀ ਦੀ ਇਉਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਅਗਰੂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧੂਪ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੁਗਲੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧੂਪ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਯਥਾ ਸਮਰਥ, ਪ੍ਰਦੀਪ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ 12 ਹੋਰ ਦੀਵੇ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਗ ਵਜੋਂ, ਪਾਯਸ (ਖੀਰ), ਅਪੂਪ, ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ, ਵਟਕਾ, ਮੋਦਕ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਾਣਿਤ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, 108 ਵਾਰੀ "ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦੈਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਮੈਂ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" ਇਉਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਤੇ ਉੰਗਾਂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਤ ਭਰ ਧਿਆਨ, ਜਾਪ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਭੋਗ, ਪ੍ਰਦੀਪ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਾਦਨ ਨਾਲ ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 12 ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ-ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪੱਕੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਗੁੜ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅੰਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 12 ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਾਂ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਜੋ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੌਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਫਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਾਰੇ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਹਣੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਥਿਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਫਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।