ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੈਠ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਿਕ ਸੁਖ ਵੀ ਭੋਗ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਹੋ! ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਥ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧੋਤੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ੧੦੮ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਨਤਰ ਜਪੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਵਿਦਿ-ਵਿਧਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਛੂਹਣਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘਿਉ, ਫਿਰ ਦੁੱਧ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲੇ ਜਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣੇ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ ਆਦਿ ਲਗਾਉਣਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਗੰਨਾਥ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਰ ਮਿਲੀ ਧੂਪ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧੂਪ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਗਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਬਤੀ ਜਗਾਉਣੀ ਹੈ। ਈਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਹੋਰ ਦੀਵੇ ਘਿਉ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਜਗਾਉਣੇ ਹਨ। ਭੋਗ ਲਈ ਪਾਯਸ, ਅਪੂਪ, ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ, ਵਟਕ, ਮੋਦਕ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਾਣਿਤ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਚੜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ੧੦੮ ਵਾਰ ਜਪਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, "ਹੇ ਸਭ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ! ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦੈਨ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ," ਆਖ ਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਰਜ਼ ਕਰਨੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ! ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਫਲ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਤੇ ਗਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਭਰ ਧਿਆਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਸੰਯਮੀ ਹੋਣ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਭੋਗ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਮਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਦਾ ਜੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਾਂ, ਕੱਪੜਾ, ਸੋਨਾ, ਛਤਰੀ-ਜੁੱਤੀ ਅਤੇ ਪਿੱਟਲ ਦਾ ਬਰਤਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪੱਕੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਗੁੜ ਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਘੜਿਆਂ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਵਿਅੰਗ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਵੀ ਸੰਮਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।