ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਗੁਡੀਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਸਭ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੰਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੋ ਫਲ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਗੁਡੀਵਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਉਲਾਦ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ, ਪਸ਼ੂ, ਸੰਤਾਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਸ਼ਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਗੁਡੀਵਾ ਨਾਮਕ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪਿਛਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਤਸਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹਰੇਕ ਉਤਸਵ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਜੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹਰ ਉਤਸਵ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਗੁਡੀਵਾ ਵਿੱਚ, ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਭੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਤਿ-ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਹੋ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਸਾਨੂੰ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਉਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰੋ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧੁੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, 108 ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਜਾਪ ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਵਿਦੀਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵਿਦੀਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜਾ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਪਹਿਨਾਉਣਾ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਨਾ। ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ, ਮੱਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗੰਨਾਥ ਹਰੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਰ ਮਿਲੀ ਧੂਪ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਗਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਜਲਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਘਿਉ ਜਾਂ ਤੇਲ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਦੀਵੇ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਡੀਵਾ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਯਾਤਰਾ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਤਸਵ, ਹਰ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।