ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹਾਪਰਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਮੁਖ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਫਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਫਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗਯਾ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਨੈਮੀਸ਼ ਆਦਿ ਤੀਰਥ, ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ, ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਗੁਡੀਵਾ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਪਰਵ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਉਂ ਰਾਜਾ ਤਾਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਮੇਰਾ ਪਰਵ ਤਾਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁਡੀਵਾ ਨਾਮਕ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਤਾ। “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੇਰਾ ਗੁਡੀਵਾ ਨਾਮਕ ਪਰਵ ਸੱਤ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਹੋਣ—ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ, ਨਮਨ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਜੈਕਾਰ, ਸਤੁਤੀ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਗੁਡੀਵਾ ਵਿਖੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰ, ਯੋਗ ਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ, ਪਸ਼ੂ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋਵਨ ਅਤੇ ਸਮਪੰਨਤਾ—all ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਗ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਡੀਵਾ ਵਿਖੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਭਗਤ ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਗੁਡੀਵਾ ਪਰਵ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਉੱਤਰਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਰਤਨ-ਜੜੀ ਵਿਛਤ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਤੱਕ, ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਵਾਛਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਧਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਪਰਵ ਦਾ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਫਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਰਵ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ—ਕਿ ਜੇ ਗੁਡੀਵਾ, ਫਾਲਗੁਨੀ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਰਾਤ-ਦਿਨ (ਇਕੁਇਨਾਕਸ) ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਨੰਦਮਈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ-ਦਾਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ‘ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁਸ਼ੋত্তਮ’ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਡੀਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਵਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।