ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ। ਸਭ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਜੈਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—"ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਥ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ! ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" "ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਦਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਸਭ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਮਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਕੋਈ ਉੱਚੇ, ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੇਠਾਂ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅਦਭੁਤ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸਨ। ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਚ੍ਹੇ, ਗੀਤ-ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਝੰਡੇ-ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਰਥ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ—ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਸਮੇਤ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਰਥ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਭੂਰੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨਿਆ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਹਾਥੀ-ਘੋੜੇ-ਰਥ, ਸੋਨ-ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਲ-ਗਾਂ, ਘਿਉ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਜਾਂ ਨਿਯਮਤ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਥ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼, ਗ੍ਰਹਿ-ਦੋਸ਼, ਭੂਤ-ਬਾਧਾ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਭਾਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪਾਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫਲ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਬਦਰੀਨਾਥ ਵਿਖੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਾਘ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।