ਰਾਕਾ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਿਮਾਵਤ, ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪਰਵਤ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ—ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਰੁੱਤਾਂ, ਰਾਤ-ਦਿਨ ਅਤੇ ਸਾਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਰਪ-ਰਾਜਾ ਵਾਮਨ, ਅਰੁਣ, ਗਰੁੜ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ। ਕਾਲ, ਯਮ, ਮ੍ਰਿਤਿਊ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਹਾਂ-ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਆਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਂ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਪਦਾਰਥ ਭਰ ਕੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ-ਜਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਥ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਉੱਚੇ, ਕੁਝ ਨੀਵੇਂ, ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ। ਇਹ ਰਥ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਮਹਾਂ-ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਅਭਿੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਦਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਿ्णੂ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਰਗਵਾਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਹਾਂ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਲਖਿਲਯ ਆਦਿਕ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਉੱਚੇ, ਕੁਝ ਨੀਵੇਂ, ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ। ਇਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਾਨਵ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਸਮੇਤ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸਮੇਤ ਮੰਡਪ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਭੋਜਨ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ, ਸਾਂਡ ਛੱਡਣ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਣ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਲ-ਗਾਂ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਵਰਤ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਵਰਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਨੂੰ ਮੰਡਪ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ? ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।