ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ‘ਚ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਣੁ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ, ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਅਰਯਮਨ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਵਸਵਤ, ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ, ਆਦਿੱਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੱਪ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ। ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਵਾਯਵਾਹਾਰ, ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਆਂਗੀਰਸ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ‘ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪੁਲਹ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਅੰਗਿਰਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰੀ, ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਕਰਤੁ, ਹਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੌਸਮ, ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਸਮੁੰਦਰ, ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ—all ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਹ੍ਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਮਾ, ਸ਼ਚੀ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਅਨੁਮਤੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਹਿਮਾਵਤ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਚੋਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ। ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੰਡ (ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਮੌਸਮ, ਰਾਤ-ਦਿਨ, ਸਾਲ), ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਵਾਮਨ ਨਾਗ-ਰਾਜਾ, ਅਰੁਣ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਰੁੱਖ-ਬੂਟੇ, ਸਭ ਪਹੁੰਚੇ। ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਕਾਲ, ਯਮ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਵੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਭਰਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੋਈ ਉੱਚੇ, ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੇਠਾਂ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ—‘‘ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ!’’ ‘‘ਜੈ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਦਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਣੁ! ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ!’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਲਖਿਲਿਆ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੋਈ ਉੱਚੇ, ਕੋਈ ਹੇਠਾਂ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ। ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ, ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਹੜੇ ਮਾਨਵ—ਜੋ ਭੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ‘ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ‘ਤੇ ਸੌ ਪੀਲੀਆ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸੌ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ, ਧਰਤੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ, ਬੈਲ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ, ਗਰਮੀ ‘ਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਤਿਲ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।