ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਚਮਚਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਵੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਕਿਨਨਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਦੇਵ ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੁਰਾਤਨ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਥੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਗਰੀਆਂ ਰਿਵਾਇਤੀ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ, ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ, ਪੁਸ਼ਨ, ਭਗ, ਆਰਯਮਨ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਵਸਵਤ, ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੱਪ, ਅਣਗਣੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਵਾਯਵਾਹਾਰ, ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਆਂਗਿਰਸ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਭ ਆਏ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਾ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਪੁਲਹਾ, ਅੰਗਿਰਾ, ਕਸ਼ਿਆਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਕਰਤੁ, ਹਰਾ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਮਨੁ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਾ, ਮੌਸਮ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਨਦੀਆਂ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰੁੱਖ, ਆਦਿਤੀ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ), ਹਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਸਵਾਹਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਮਾ, ਸ਼ਚੀ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਅਨੁਮਤੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ, ਧਿਸ਼ਨਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਿਮਵਤ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ (ਕਈ ਚੋਟੀਵਾਂ ਨਾਲ), ਏਰਾਵਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ (ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਮੌਸਮ, ਰਾਤ-ਦਿਨ, ਸਾਲ), ਉਚੈਹਸ਼ਰਵਾ (ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ), ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਮਨ, ਅਰੁਣਾ, ਗਰੁੜ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ, ਧਰਮ, ਕਾਲ, ਯਮ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਅਤੇ ਅਣਗਣੇ ਹੋਰ ਜੋ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮਗਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਪਦਾਰਥ ਭਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜਲ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਜਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ, ਕਈ ਉੱਚੇ, ਕਈ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਦਿਵਿਆ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ, ਤੇ ਡਿਠੇ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਦਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਵੈਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ-अपने ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ, ਕਈ ਉੱਚੇ, ਕਈ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇ ਡਿਠੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਬਲਭਦ੍ਰ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੀ—ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਮੰਡਪ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।