ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਇਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦ੍ਵਿਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ੍ਯ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰਕਾਰ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ (ਸਨਾਨ) ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ!" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ (ਸਨਾਨ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਤਦ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਖੂਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭੋਗਵਤੀ ਨਦੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੰਡਪ ਖੁੱਲਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਗੀਤ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਜੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ-ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਡਪ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਮੁਰਜਾ, ਕਹਲ, ਝਾਂਝ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਅਤੇ ਝਰਝਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਜੈਜੈਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ-ਘੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ-ਪਾਠ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਬਦ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੁਚਕ ਰੀਤਾਂ, ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਨੰਦ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਘਰ-ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਕਿੰਨਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਨਾਥ ਹੋ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਮਪੁਰਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ।" "ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਜੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਬਦਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਜੈਜੈਕਾਰਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੱਗਰੀਆਂ, ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਅੱਗ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਅਰਯਮਨ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਯ ਅਤੇ ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸੱਪ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਵਾਯੁਆਹਾਰ, ਮਰੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਭਰਗੁ ਅਤੇ ਆਂਗੀਰਸ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪੁਣਵੰਤ ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਯੋਗੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪੁਲਸਤਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪੁਲਹ, ਅੰਗਿਰਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਰੀਚੀ, ਭਰਗੁ, ਕ੍ਰਤੁ, ਹਰਾ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਡਕਸ਼ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਮੌਸਮ, ਗ੍ਰਹ, ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ, ਅਦਿਤੀ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ), ਹ੍ਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਮਾ, ਸਚੀ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਕੁਹੁ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਪਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਨਦੀ, ਵਾਯੁ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੈਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।