ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਅਖੂਤ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਨ-ਮਰਿਆਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਦ ਤਕ ਹਰ ਤੀਰਥ ਆਪਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹੱਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਣਾ। ਜਿਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਥੇ ਨੱਬੇ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਹਵਨ, ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਤੀਰਥ—ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਯ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦ੍ਰਦੁਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਹੈ—ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਲ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਸੱਤ ਅੱਗੇ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਰੂਪੀ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦ ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਪਰਮਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਘ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਛੱਡ ਕੇ ਜੇਠ ਦੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ-ਪੁਖਤ, ਟੈਂਕ, ਖੂਹ, ਅਤੇ ਕੂੰਡ—all, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਵੀ, ਦਸ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਸ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਕਾਲਾ ਹਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਯਣ ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁਵ ਦਿਵਸ ’ਤੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਯਗਨਾਂ ਦੇ ਦੁਲਭ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੀਜ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਚੰਨ ਜੇਠ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਜੇਠ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਹਨ: ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਨੈਮਿਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗਯਾ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਸੰਗਮ, ਕੋਕਮੁਖ, ਸ਼ੂਕਰ, ਮਥੁਰਾ, ਰੇਤਲਾ ਖੇਤਰ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਵਾਯੁਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਸਿੰਧੁ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਿੰਡਾਰਕ, ਚਿਤਰਕੂਟ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਕਣਖਾਲ, ਸ਼ੰਖੋੱਧਾਰ, ਦੁਆਰਕਾ, ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ, ਲੋਹਕੁੰਡ, ਅਸ਼ਵਤੀਰਥ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਮਲਾਇਆ, ਕੋਟਿਤੀਰਥ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਲੋਹਰਗਲਾ, ਜੰਬੁਮਾਰਗ, ਸੋਮਤੀਰਥ, ਪૃਥੁਦਕ, ਉਤਪਲਵਰਤਕ, ਪૃਥੁਤੁੰਗ, ਅਤੇ ਸੁਕੁਭਜਕ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਫਲ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।