ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਗਰਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ ਮਾਨਵੰਤਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਸਭਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਉਮਰ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਉੱਤਰायण-ਦੱਖਣਾਯਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਯੁਗ ਆਰੰਭ, ਛੇਵੀਂ ਤिथि, ਗ੍ਰਹਿ ਸੰਯੋਗ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਆਸ਼ਾਢ, ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਤिथि ਤੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਨ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ—all ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਪੱਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਅਸਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹੱਤਵ ਆਪ ਵਰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਵਰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ, ਰਾਜਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੁਣਾਵਲੀ ਕੌਣ ਵਰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਯਜਨ, ਜਪ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨ-ਵਚ-ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ: "ਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤੀਰਥ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਸਯੰਯਮ ਵਿਚ ਰਹੋ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ-ਜਨਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸਭਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਦਸੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤिथि ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਨਿਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਘ, ਛੱਡ ਕੇ ਜੇਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸੋ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਚਤ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਵਰਨਦਾ ਹਾਂ।" ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ-ਪੋਖਰ, ਟੈਂਕ, ਕੂਆਂ, ਪੰਡ—ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉੱਚਤ ਪੁਰਸ਼ ਵਿਚ, ਜੇਠ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤिथि ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤिथि ਦਸ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦਸ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਯੰਯਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਕਾਲਾ ਹਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਯਣ ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਾਲਗੁਨੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ—ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼—ਨੂੰ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਤिथि ਨੂੰ, ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ, ਅਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਅਖੂਤ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਭੋਗ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।