ਜੋ ਭਗਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ 'ਨਮਸ' ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੋਦਰਾ (ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ) ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ 28, 8 ਜਾਂ 108 ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਉੱਨਾ ਜਾਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਟਸ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਗਦਾ, ਗਰੁੜ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ—ਇਹ ਅੱਠ ਮੋਦਰਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਜਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖਾ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਉਥੇ ਪੂਜਨ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਨਾਏ। ਉਹ ਆਖੇ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ! ਅਚੁਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਵਿਰੰਦਰਕ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਿ-ਰਥ 'ਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਇੱਥੇ, ਸਰਵਗੁਣ ਸੰਪੰਨ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲੇ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਖਰ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਦੱਖਣਾਯਨ-ਉੱਤਰਾਯਨ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਛਠੀ ਤਾਰੀਖ, ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁਗਮ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਆਸ਼ਾੜ, ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦਾਨ, ਪਿੰਡਦਾਨ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਮੋਖਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—ਸਨਾਨ, ਦਾਨ, ਯੱਗ, ਜਪ, ਦੇਵਪੂਜਾ—ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਤਿਲ ਜਲ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਅਗਲੀ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਾਹਤ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।