ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੀ pavittar, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਲ ਲਿਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਜਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜਲ, ਧਰਤੀ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਹਵਾ ਹੋ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ।" ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਭਗਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ ਅਤੇ ਲਗਾਓ।" ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਵੇਦਾਂ—ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ—ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਗੰਢ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਦੀਵਤ ਜਨੇਊ (ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ) ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਤੁਾਡੇ ਅੰਗ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।" ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਤੁਾਡੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੋ—ਇਹ ਦੀਵਾ ਸਵੀਕਾਰੋ।" ਭਗਤ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੁੜੀ ਤੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਤੇ, ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪੰਖੁੜੀ ਤੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਰੁੜ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚਕਰ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੰਖ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਰਕਸ਼ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਤਲਵਾਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਨਮਾਲਾ ਅੱਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚੌਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਵేతਦਵੀਪ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਓਂ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ "ਨਮਸ" ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, 28, 8 ਜਾਂ 108 ਵਾਰ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਗਦਾ, ਗਰੁੜ, ਚਕਰ, ਖੜਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ—ਇਹ ਅੱਠ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। "ਜਾ, ਜਾ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੋ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਹੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਉਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਆਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਟ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੋ ਘੋੜਾ-ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਤੋਂ ਮਾਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਸਯੰਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਯਜ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਗ੍ਰਹਿ-ਸੰਯੋਗ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਸ਼ਾਢ, ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਤਿਅਧਿਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ, ਜਲ, ਭੋਜਨ, ਸਗਲ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਉਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।